‘Ik ben 60, heb vier kinderen en net een tweede kleinkind. Dat zijn de mooiste dingen in mijn leven. Ik heb 25 jaar lang een groothandel in quilt- en patchworkartikelen gerund. Dat was een flink bedrijf: een groot pand, personeel, internationale handel. Ik heb het zelf opgebouwd, vanuit de garage thuis.

Maar op een gegeven moment begon het te kantelen. Corona kwam, winkels gingen dicht, internationale beurzen vielen weg en de kosten liepen op. Tegelijk zat ik midden in een scheiding. Terugkijkend was dat voor mij het begin van een grote omwenteling.
​​​​​​​
Ik heb nog een tijd geprobeerd alles overeind te houden. Medewerkers laten gaan, zelf blijven knokken. Maar het werd steeds zwaarder. En toen zei mijn accountant: waarom ga je niet eens om je heen kijken? Je hebt al borstkanker gehad, dit stressniveau is niet goed voor je. En hij had gelijk.’

Een andere afslag

‘Toen ben ik gaan nadenken: wat wil ik nog? En vooral: wat wil ik niet meer? Ik wilde af van die constante druk, niet meer voor elke cent moeten knokken zonder een financieel vangnet als er iets met je gebeurt. Ik was vanwege mijn medische verleden net afgewezen voor een arbeidsongeschiktheidsverzekering.
Ik ben gaan zoeken, zonder mijn bedrijf meteen los te laten. Ik wilde iets met mensen om me heen, niet altijd op dezelfde plek zitten, afwisseling. Zo kwam ik bij NS terecht.

Begin 2024 ben ik begonnen als hoofdconducteur. Ik weet nog dat ik dacht: kan ik dit nog wel, terug in de schoolbanken? Maar die opleiding van vierenhalve maand was geweldig. Ik heb mooie mensen ontmoet en ik bleek sterker dan ik dacht. Ik was de ‘oma’ van de klas, maar dat maakte helemaal niets uit. Supermooi dat NS niet aan leeftijdsdiscriminatie doet. Ik had nooit gedacht dat ik op mijn leeftijd nog aan een baan zou komen.’

Loslaten en kiezen

‘Ik werkte nog maar net op de trein of ik besefte al: dit is zó leuk, ik heb helemaal geen zin meer om me druk te maken om mijn zaak. Ik had nog twee mensen in dienst. Begin 2025 heb ik mijn bedrijf geliquideerd. Dat was een grote stap, want mijn bedrijf was ook mijn pensioen.

Juist daarom was de overstap naar NS zo’n eyeopener. Een goede cao, de pensioenopbouw, de zekerheid voor als je ziek wordt – dat kende ik helemaal niet. Als zelfstandig ondernemer regel je alles zelf, of niet. Hier wordt alles gewoon goed voor je geregeld. Dat geeft rust.’

Minder stress

‘Ik heb nu zoveel minder stress. Dat is echt het grootste verschil. Ik werk alleen maar late diensten. Voor mij is dat perfect. Overdag heb ik tijd voor mezelf: wandelen met de hond, een beetje sporten. En dan aan het werk.
​​​​​​​
Of ik mijn werk leuk vind? Ik vind het ge-wel-dig. Op de trein maak je van alles mee. Mooie gesprekken, soms ook lastige situaties. Maar ik merk dat ik goed ben in de-escaleren. Ik stap altijd met een positieve houding de trein in en dat krijg ik ook terug. Meestal kom ik boordevol energie thuis. En het mooiste is: als mijn dienst erop zit, is het ook echt klaar. Geen zorgen die doorgaan in je hoofd, geen internationale handel die ’s nachts doorgaat.’

Trots

‘Vorig jaar heb ik een groot feest gegeven omdat ik tien jaar kankervrij was. Dat was een heel bijzonder moment. Mijn vier kinderen hielden uitgedost met NS-spullen een speech. Ze vertelden hoe blij ze zijn dat ik deze stap heb gezet. Zij zien ook hoeveel balans het me heeft gebracht. Dat raakte me enorm.

Natuurlijk ben ik supertrots op mijn kinderen. Twee van hen hebben taaislijmziekte, en dat is vooral vroeger behoorlijk heftig geweest. Veel ziekenhuisopnames, veel onzekerheid. We hebben altijd geprobeerd het leven voor hen zo normaal mogelijk te houden. En nu gaat het dankzij nieuw ontwikkelde medicijnen goed met ze. Daar ben ik enorm dankbaar voor.

Juist door alles wat ik heb meegemaakt – de ziekte, de scheiding, het ondernemerschap – sta ik nu steviger. Die levenservaring neem ik ook mee in mijn werk. Ik begrijp mensen, voel situaties aan.’

Geen stap terug, maar vooruit

‘Toen ik bij NS begon, vroegen mensen me: is dit geen stap terug? Van een eigen bedrijf naar conducteur? Maar zo voelt het totaal niet. Voor mij is het een stap vooruit. Ik kijk met trots terug op mijn bedrijf, maar ook op de verandering die ik heb doorgemaakt.
​​​​​​​
Ik heb meer zekerheid en meer tijd. Ik geniet van mijn gezin, mijn kleinkinderen, de relatie met mijn nieuwe vriend. Jarenlang werkte ik 80 uur per week en heb ik voor elke euro moeten knokken. Nu zie ik: het kan ook anders. En eerlijk? Ik zou willen dat ik dit eerder had geweten. Van ondernemer naar conducteur was echt de beste keuze van mijn leven.’